Ja, we zijn weer thuis. Vreemd en onwezenlijk om weer alleen te zijn. Gelukkig heb ik nog een paar dagen voordat ik weer aan het werk moet. Maar ik ben van plan om nu toch echt serieus te blijven bloggen. Ik zou dus weggen: blijf vooral kijken en lezen.

Mijn koffers staan gepakt klaar! Snik, snik, snik. Dat wordt een moeilijk afscheid. Ik heb hier de tijd van mijn leven gehad. Zo veel gezien en beleeft. Zoveel geweldige mensen ontmoet en vriendschappen gesloten. Waanzinnig gewoon.

Gisteren met John, Jill en Michael nog uit eten geweest. Ze hebben hier een oude tram met prachtige houten wanden, lampjes en gordijnen tot een sjiek restaurant omgebouwd. Je stapt in en neemt plaats om al rijdend door de stad te dineren. Een orient express gevoel geeft dat. Ik ben hier begonnen met kangaroo en dus gisteren offcieel afgesloten met kangaroovlees. Kan ik iedereen aanbevelen, heel mager zacht vlees met weinig vet en geen chlorestorol. Heerlijk! Was een zalige avond. Vandaag maar weer een groot pakket met souvenirs naar Nederland opgestuurd want ik kan het allemaal niet dragen. Dus ik moet straks een paar dagen wachten voordat ik al mijn spulletjes heb. Gisteren ook tussen de bedrijven door 700 foto’s geupload!!

Vanochtend lekker laat opgestaan en nu dus alles uitgezocht en de koffer ingepakt. Straks nog even samen met John een laatste maaltijd nuttigen en dan morgenochtend heel vroeg naar het vliegveld. Na 10 uur vliegen wacht mij dan Hong Kong. Ik heb een ticket voor de trein van het vliegveld naar de binnenstad. Je hebt daar blijkbaar een heuvel, " The Peek" genaamd waar je een beroemd uitzicht hebt over de stad en de eilanden en de haven etcetera. Daar ga ik dus heen om eens goed rond te kijken. De vakantie is dus niet helemaal over. Naar Amsterdam is het vervolgens nog eens 12 uur vliegen en je gaat dan vreemd genoeg 10 uur terug in de tijd. Dat zal wel vreemd zijn en geheid wat jetlag opleveren. Maar dan wacht mij Nederland met zoals ik heb begrepen koud en nat weer. Dat wordt behoorlijk omschakelen dus. Ook zal mijn mailbox wel vol zitten met e-mails over de financiele situatie. Ik duik waarschijnlijk a la minute in de ellende hierover. Nou ja mijn bank is overgenomen door de nederlandse staat en ik ben dus blijkbaar nu medeeigenaar van fortis. Gelukkig heb ik zo weinig geld dat ik niet bang hoef te zijn voor mijn spaarcentjes. Die paar tientjes zetten geen zoden aan de dijk. Desalniettemin is er behoorlijk wat gaande in de wereld. Nou ja, die zorgen zijn voor over een paar dagen. Ik spreek iedereen dan wel weer en hoop iedereen weer in goede gezondheid aan te treffen!!!

Weer " thuis" in Melbourne. Een paar heerlijke dagen gehad in Queensland. Echte vakantie, lekker uitslapen, koffie en een krantje, wandelingetje, lunchje en dan heerlijk op het terras met een uitzicht van meer dan 25 kilometer. Volop zon met temperaturen ver boven de 30 graden. In de avonduren natuurlijk overvloedig dineren met een goed glas en een goed gesprek. Precies zoals vakantie bedoeld is. Zalig!! Wat een schitterende plek deze villa en wat een geweldige fijne mensen. Michael en Jill wonen op nummer 436 en de buren op 514 ofzo. Ik vroeg me af waarom die nummers zo uit elkaar lopen maar het blijkt dat het huisnummer hier de afstand aangeeft tot het postkantoor in het dorp. Het huis is dus precies op 4,36 kilometer van het dorp. En dan die enorme tuin, elke dag is er wel wat anders te zien, Er groeit hier dus in de tuin: limoenen, koffie, ananas, mangos, lychees, dadels, vijgen, olijven, macademianoten, kokosnoten, bananen, afijn teveel om op te noemen.

Een wandeling gemaakt langs de kust, een stuk regenwoud bezocht dat weer geheel anders is dan dat in Victoria en een tocht naar de " Glashouse Mountains". De plaatselijke markt bezocht en een schilderachtig (kunstenaars) stadje met de naam Monsville. En natuurlijk bijna 900 foto’s gemaakt die allemaal nog moeten worden ge-upload. Straks thuis in Nederland wacht de enorme klus om al die duizenden foto’s te bekijken, sorteren, uitzoeken etcetera. Genoeg materiaal om nog wekenlamg mee bezig te zijnen om al mijn vrienden en dierbaren nog maandenlang mee lastig te vallen. En dan heb ik het nog niet eens over meer dan 10 uur aan filmmateriaal!!! Hehehhe!!

Vandaag rustig aan gedaan, de was en de boodschappen en dat soort dingen. Heerlijk gedineerd bij een balinees resataurant. Morgen is de grote dag voor John, hij viert dan zijn 70e verjaardag met een groots opgezet indonesisch buffet. Alle vrienden die ik hier ontmoet heb en een paar die ik nog noet gezien heb zullen daar zijn dus dat wordt een bijzondere dag voor ons beiden.  Maandag en dinsdag zijn dan twee rustdagen om bij te komen van alles voordat ik na natuurlijk een giga afscheidsdiner weer op het vliegtuig stap. Mij wacht me dan nog een dag Hong Kong natuurlijk! Ik heb hier werkelijk de tijd van mijn leven gehad tot nu toe en het zal me zwaar vallen om straks weer terug te moeten gaan en in een gewoon werkritme te stappen. Nog een paar dagen en dan is het op naar het inmiddels koude en natte Nederland helaas!!

Ik ben dus in Queensland in de plaats Eumundi. Een klein stadje in wat ze hier het hinterland noemen. En een stuk uit de stad op een heuvel staat het huis van Jill en Michael. Nou ja huis, zeg maar landgoed. Een prachtige villa met een uitzicht op kilometers en kilomters vallei omringt door bergen aan alle kanten. Waanzinnig gewoon weg. De hele pui van de woonkamer, bijn 10 meter lang, schuift open en dan kijk je over het zwembad in de vallei. Wij verblijven natuurlijk in ons eigen gastenhuis. Jill en Michael zijn min of meer familie van John. Te ingewikkeld om uit te leggen maar je zou kunnen zeggen dat John een deel van hun familie is en deze fantastische mensen ook mij als zodanig in hun huis hebben verwelkomt. Gisteren heerlijk op het terras gezeten en natuurlijk gebarbequed. Dat hoort erbij. De tuin rond het huis is werkelijk adembenemd. Elk soort palmboom groeit hier naast dingen als olijven, ananassen,dadels, macademianoten, limoenen, kersen, mango’s, koffie, bananen en ga maar door. Vandaag een wandeling gemaakt door het Noosa National park. Opniew een stuk regenwoud met uitzicht vanaf de rotsen op de oceaan. Hier kun je nooit genoeg van krijgen. Ik ga nu maar weer eens genieten van wijn, eten, uitzicht en de tropische hitte hier!! Gelukkig heb ik een hoed gekocht.

Zondag en het is 33 graden hier!! Lekker rustig opstaan en ontbijten, krantje lezen, bloggen enzovoort. Dan voor lunch samen met John en Noel naar Bondi Beach, het meest beroemde stukje strand rond Sydney. Sydney bestaat uit het centrum met zijn torenflats en zakengebouwen en uit wijken die rond de enorme baai zijn gesitueerd met allemaal hun eigen stuk rots of strand en Bondi Beach is een van de bekendste. Ook wordt hier een populair soort baywatch televisieprogramma gemaakt. Alhoewel dat in werkelijkheid waarschijnlijk ergens in Thailand wordt gefilmd. Maar op deze snikhete dag de plek om te zijn en heerlijk op een van de boulevards een terras, de beroemde zaak van Doyles, op te zoeken om natuurlijk, hoe kan het ook anders, te eten en te drinken. Zoals ik ook al eerder schreef wordt hier heel veel gegeten en nog meer gedronken. Het is voor een australier de gewoonste zaak van de wereld om voor de lunch een fles wijn of een paar liter bier naar binnen te werken. Geen wonder dat er hier een drankprobleem is. En een gok probleem want elke zichzelf respecterende kroeg heeft een casinoafdeling waar je naar hartelust kunt gokken. Er zijn wel meer vreemde gewoonten als je hier uitgaat. Zo wordt zodra je, je glas of bord leeg hebt de boel onder je handen vandaan gegrist ook al zit de ander nog te eten. Heel vreemd. Gisteren was het op het terras happy hour, je bestelt een biertje (nou ja tje??) en je krijgt er twee. Iedereen zit met verschillende volle glazen voor zich om het zo snel mogelijk naar binnen te klokken. In een woord belachelijk. De manier waarop restaurants en pubs werken blijft me verbazen. Denk maar niet dat een koffietentje of een terras een toilet heeft. Dat is beslist niet gebruikelijk. Pissen doe je blijkbaar maar ergens anders.Of in het geval van het terras waar wij zaten bij de beautyshop van de buren.

Aangezien er hier een grote aziatische bevolking is vindt je hier in elke straat kleine winkeltjes waar je voor een paar dollar een massage kunt krijgen. Vanmiddag dus mijn rug een half uur lang laten bewerken door een schattige oosterse jongeman die duidelijk wist waar hij mee bezig was. Zo heerlijk rustgevend. Dat zouden we in Nederland ook moeten hebben. In de Cross, waar we nu zijn zie je een hele vreemde mix van mensen. De King Cross street zelf is een straat vol met stripteaseclubs en hoeren en overal zie je zwaar gspierde bodybuilders als uitsmijters optreden maar tegelijkertijd worden alle zijstraten bevokt door hele dure appartementen en chique restaurants en goede hotels, zoals het onze. Je ziet hier dus een hele rare mix van driedelig en bontjassen en fel opgemaakte en schaars geklede jongedamens lopen. Ook heeft de plaatselijke Harleyclub blijkbaar een hangplek midden in deze straat. Ik ben nog niet zo’n vreemde mix van culturen en groepen mensen tegen gekomen. Alhoewel de australische maatschappij zegt geen klassen te kennen is er juist een heel strikt onderscheidt tussen de verschillende groepen. Je mixt eigenlijk niet met mensen buiten je eigen sociale structuur. En die groepen zijn dan ook allemaal te herkennen op straat. De australische samenleving is een vreemde mengelmoes maar tegelijkertijd is iedereen hier heel erg relaxed en op straat is eigenlijk iedereen vrolijk en behulpzaam. Gisteren was het cupfinalday in het australische football en je ziet hier de supporters van beide partijen hand in hand over straat gaan en feest vieren. Voetbalgeweld is hier ver te zoeken. Een speciaal land, dat is het zeker. Veel vreemde gewoonten voor ons calvinistische en zuinige hollanders maar heel erg relaxed en niet zo gehaast en opgefokt als bij ons.3

Vanavond maar eens dineren bij een hogaars restaurant hier in de buurt. Schijnt een van de betere te zijn dus dat wordt weer eten, eten en nog eens eten. Mijn God, wat kunnen ze hier eten!!!!!

Gisteren eerst maar een wandeling gemaakt door Oxfordstreet, een van de beroemdste straten in Sydney waar jaarlijks de Mardi Gras, de australische gaypride, wordt gehouden. Daarna een bezoek gebracht aan de " Barracks", een oud gebouw wat vroeger gebruikt werd om de gevangen die hier aankwamen op te vangen en nu als museum in gebruik is. Gevangen werden onder werkelijk erbarmelijke omstandigheden als een soort slaven in schepen hier naar toe gebracht en als dwangarbeiders te werk gesteld in de kolonie. Australische familiegeschiedenis gaat dan ook maar een paar generaties terug, daarvoor moet je het in Europa zoeken. Een geschiedenisles die een goede aanvulling geeft en inzicht verschaft in de psyche van de australier.

Lunch op de kade, Circular Quay, en daarna naar de boot die ons de oceaan op moest brengen. Buitengaats kwam eerst de mededeling dat ze helaas die ochtend geen enkele walvis waren tegengekomen en we het dus maar moesten afwachten. Teleurstelling alom. Na een stuk varen een paar prachtige dolfijnen die met de boot meezwommen en uit het water omhoog sprongen. Dat was in ieder geval binnen. Maar nergens een walvis te bekennen en dus besloot de kapitein om verder te varen dan gebruikelijk en 14 zeemijl buitengaats waren daar dan ineens drie bultrug walvissen langszij de boot. Onvoorstelbaar om plotseling een fontein van water te zien opspatten en dan die grote lijven uit het water te zien komen. Onbeschrijfelijk gezicht om die magnifieke beesten door het water te zien klieven en die grote staartvinnen uit het water te zien komen. Helaas geen walvissen gezien die omhoog springen en zich weer laten vallen, breaching, genoemd maar wel het omrollen van een groot exemplaar, maar wat een geweldig gezicht. Niet gedacht dat dit zo’ n gigantische indruk zou maken. Dit is te mooi om echt te kunnen beschrijven. Grote sensatie overal en iedereen als een gek aan het fotograferen en filmen maar dat is erg lastig omdat de boot flink op en neer gaat en die beesten ook snel zwemmen. Gelukkig was er een professionele fotograaf aan boord die prachtige opnames heeft gemaakt die je uiteraard op een cd-tje kon kopen, wat ik meteen gedaan heb. We hebben ze bijna anderhalf uur lang gevolgd met de boot. Mijn God, wat een prachtige, gigantische ervaring om walvissen te zien zwemmen. Dit zet je echt aan het denken over de keuzes die wij in het leven maken. Ik zou in staat zijn om alles op te geven en mijn boeltje te verkopen om hierheen te gaan. Wat een genot om deze enorme schepselen te zien. Dit was buitengewoon indrukwekkend.

Bij terug komst eerst maar een borrel gaan halen om bij te komen. Dit was zo verschrikkelijk mooi!!! Lekker gedineerd in een heel chique italiaans restaurant. Je kunt zo’n dag tenslotte niet eindigen met een eenvoudig hapje. Dat moet je in stijl doen. Wat een geweldige dag!!!!

Ik ben in Sydney!!! Zit nu even in de hotellobby achter een computer dus kan ik snel even wat ervaringen kwijt. Gisteren genoten van een 120-urige treinreis door een steeds veranderend landschap. Heel Vicotria en nu New South Wales lijkt te bestaan uit beboste heuvels afgewisseld met stukken grasland die bezaait zijn met rotsblokken en waar je dus niets kan verbouwen. Zodra dat maar even mogelijk is wordt er hier " Canola" verbouwt, een soort lijnzaad, waardoor je ineens enorme stukken geel ziet. Dit land blijft mooi en steeds is er weer iets nieuws om naar te kijken. Wat ook opvalt is dat de grond inderdaad rood is. Australie wordt dus niet voor niets het rode land genoemd.  De kleuren hier zijn waanzinng mooi. Aangekomen in Sydney een avondwandeling gemaakt door Kings Cross, het hart van het uitgaansleven in Sydney.

Vandaag de gebruikelijke dingen gedaan en de stand in getrokken om de kathedralen, gebouwen zoals Town Hall en dergelijke te bekijken. Sydney bestaat zoals zoveel australische steden uit een merkwaardige mengelmoes van enerzijds grote moderne gebouwen en anderzijds gebouwen uit begin van de 19e eeuw. Zolang bestaat alles hier nog niet. Je krijgt dan het vreemde effect dat je tussen twee wolkenkrabbers in ineens weer een gebouw ziet in een soort neo-gotische stijl of in perfecte art-deco stijl. Zeer vreemd maar wel mooi. Australiers kunnen volkomen uit hun dak gaan als er ergens een grieksachtig standbeeld of fontein staat want ze heben er maar een paar. Wij worden er zogezegd mee doodgegooid maar hier is het een must om te bekijken.

En natuurlijk het beroemde operagebouw bekeken. Een bijzonder ervaring om dit gebouw nu in het echt te zien en er om heen te lopen. Natuurlijk heb ik weer tig duizend foto’s lopen schieten van alles. Ook door chinatown gewandeld en door de chinese tuinen. Een stille plek in het hartje van Sydney waar je een behalve chinese planten en bomen, tuinhuisjes en rotspartijen natuurlijk vijvers hebt vol met grote karpers in allerlei kleuren. Ook zie je hier overal allerlei soorten salamanders of hagadissen in allerlei kleuren en formaten. Heel bijzonder. De middag doorgebracht door met de veerboot de baai, Botany Bay, over te steken naar Manley en daar op het strand uitgebreid te lunchen. Temperaturen lopen hier over tussen de 25 en 30 graden. Ik typ nu ook met vuurrode armen (en neus). De verwachtingen voor morgen zijn hetzelfde en dat is maar goed ook want als het weer inderdaad goed blijft gaan we morgen de oceaan op met een speciaal schip om walvissen te gaan bekijken. Ik ben er van overtuigd dat, dat een onvergetelijke ervaring moet zijn.

Gisteren dus de Great Ocean Road gedaan. Wat kan ik er van zeggen??? Ben volkomen weggeblazen. Deze weg loopt langs de zuidkust van Victoria. De kust bestaat hier uit bergland dat ongeveer 300 meter oprijst uit het water. De weg is ooit na de eerste wereloorlog door veteranen in de rotsen uitgehakt met hun houwelen. Moet een gigantische arbeid zijn geweest. De weg loopt langs de heuvels op en neer, dan weer stijgend dan weer dalend. Onderweg heb je dus prachtige uitzichten over het water, dat een geweldige diep turkooise kleur heeft. Uitlopers van de rotsen worden hier en daar onderbroken door zandstandjes waar flink gesurfd wordt en waar de gebruikelijke (toeristische) kustplaatsjes zijn verrezen. Uitkijken geblazen voor de surfers voor de beroemde mensenhaaien die hier dus ook rond schijnen te zwemmen. Je volgt de kust dus terwijl je, je rot fotografeert. Halverwege loopt de weg een stuk landinwaarts waar je plotseling geconfronteerd wordt met regenwoud.  "Southern cooler climate rainforest"  noemen ze dat hier. Je loopt dus ineens in een dicht regenwoudgebied waar natuurlijk ook weer wilde koala’s te zien zijn. Onvoorstelbaar dat je een parkeerterreintje opdraait ,de auto uitstapt en een sprookjesachtig boslandschap inloopt. Waanzinnig! Tijd voor de lunch en om het vandaag maar eens rustig aan te doen met al dat eetwerk gewoon een sandwich bestelt. Krijg je dus twee stukje geroosterd witbrood met daar tussen een pond biefstuk, uien, paparika, kaas, groente en sla, sauzen en omringt met genoeg patat voor een weeshuis. Tot zover het rustig aan doen hier. Even verderop kom je bij een vuurtoren die op het meest zuidelijke punt van Victoria staat, dat wil zeggen het meest zuidelijke punt van het vaste land van Australie want het meest zuidelijke punt van de staat Austalie is een eilandje ergens in het zuidpoolgebied. Deze vuurtoren staat tevens op het punt waar de " Brass strait" over gaat in de " Southern ocean". Je legt hier nog al wat afstanden af, dat zijn ze gewend. Een stukje rijden is al gauw tientallen kilometers. Je moet niet vreemd opkijken als ze 100 kilometer rijden alleen om te gaan lunchen. Als we bij het einde van deze " Great Ocean Road"  komen zijn we dan ook goed 300 kilometer van Melbourne verwijderd. Maar dan kom je dus op een punt wat ze hier " The twelve apostles" noemen. Onmogelijk geweldig. Grote rotsmassa staan als torens in het water. De golven slaan hier stukken rots weg of hollen die uit en vormen grotten, doorgangen en zogenaamde blowholes waar het water een enorm loeiend geluid kan maken, en wat overblijft is een adembenemend spel van golven en rotsen. Je staat boven op de rotsen in een flinke wind naar dit schouwspel te kijken en je weet niet wat je ziet. Aangezien het tegen het eind van de middag liep begon de zon te zakken en ik weet niet of alles goed uitkomt op de foto’s (moet mijn eigen foto’ s maar aanvullen met plaatjes die ik van het internet pluk) maar ik ben als een gek aan het klikken geweest. Dit is zonder uitzondering een van de aller aller mooiste , zo niet de allermooiste plek die ik ooit bezocht heb. Dit heeft een onvoorstelbare indruk op me gemaakt. De terugweg loopt dan (in gepast stilte) door kolimeters heuvellandschap met grote boerderijen die er zonder uitzondering enorme kudden vee op na houden. Enkel en alleen " beef", er zijn hier maar een handvol melkveehouderijen. En natuurlijk overal grote scholen kakkatoe’s, ibissen en zovoort, ik blijf me daar over verbazen. Dit is een van de dichtse bevolkte stukken van Australie en echte outback heb ik (nog) niet gezien maar het is een verschrikkelijk mooi  en indrukwekkend land. Even voor de duidelijkheid: Melbourne heeft drie keer de omvang van Londen maar met de helft van het aantal inwonders, zegt dus ook iets over de ruimte die elk huis hier heeft. Australie zelf is twee keer zo groot als geheel Europa, dus afstanden zijn hier enorm. Morgen gaan we naar Sydney en dat is op de kaart een pieterpeuterig stukje (we gaan even maar de stad zeggen ze hier) maar we hebben het wel over 850 kilometer. We gaan dus met de trein, 1e klas uiteraard, op een ouderwetse transsiberie expresachtige manier zodat we wat van het landschap te zien krijgen. Is wel 12 uur treinen maar ja, who cares! Dan drie dagen om Sydney te bekijken en dan met een inlandse vlucht drie dagen naar Queensland. We zijn pas op 3 oktober weer terug dus is mijn volgende bericht waarschijnlijk over een week want ik weet niet of ik daar in de gelegeheid ben om te internetten. Gisteren was in ieder geval een onvergetelijk mooie ervaring.

Met de 4wheel jeep van Robin, opnieuw een vriend van John, een tocht gemaakt naar Ruffy. Een rondrit van ongeveer 250 kilometer door het achterland van Melbourne. Onvoorstelbaar mooi. Alleen is het idee van de australier van een mooie rit om met minimaal 150 k/p.u over bospaden en grindwegen te scheuren in hun jeep zodat het landschap aan je voorbij flitst en het onmogelijk wordt om foto’s te maken. Maar het landschap is adembenemend mooi. Heuvels met bossen en groene stukken vol met enorme granietblokken en natuurlijk over al een overdaad aan felgekleurde vogels. Omdat ze bijna niet te fotograferen zijn heb ik om een idee te geven maar wat foto’s van het internet geplukt en in mijn account gezet. En weer overal de wattle, de acacia, die in bloei staat. Je hebt als het ware overal ineens explosies van voornamelijk geel. Ook het licht is hier anders en veel scherper. De eucalyptusbomen blijven ook verbazen. Ze laten hun bast los die in grote repen naar beneden hangt totdat er uiteindelijk lange kale stammen overblijven. Ik kan het niet nalaten om af en toe als we even stil staan een stukje het bos in te lopen wat onherroeplijk tot een paniekreactie leidt van de anderen. Stel je voor dat je op een koperadder trapt dan kun je het niet na vertellen. Het landschap blijft dus verbazen en verwonderen. Voor John en zijn vrienden is het allemaal gesneden koek en ik ben maar een gekke hollander die van elke boompje en bloemtje een foto wil maken. Ze hebben al helemaal een lach aanval als ik vraag om de auto te stoppen zodat ik een dode wombat kan fotograferen, roadkill zoals ze dat hier noemen. Ze vinden me waarschijnlijk volkomen " nuts" alsof ze niet kunnen snappen dat al die heuvels voor mij bijzonder en ongewoon zijn. Over bloemen gesproken, als je hier in de buurt een stukje gaat lopen is elke tuin een feest van kleuren. En dan is het nog maar het begin van de lente. Als hier de zomer los barst moet het helemaal een giga kleurenfeest zijn. Victoria wordt hier niet voor niets " The garden state"  genoemd. Afijn we hebben geluncht in Ruffy, een klein boerengehucht hoog in de heuvels waar je een superlunch krijgt bestaande uit allemaal verschillende produkten die hier lokaal gekweekt worden zoals ham, olijven, chutneys van limoenen, pickled onions, kersen, pruimen, amandelen en natuurlijk zelfgemaakte kazen enzovoort. Sorry als het weer over eten gaat maar dat kunnen ze hier nu eenmaal. Wat is er deze week voorbij gekomen? Haai! kreeft, eend, lam, dim sum, prawns, kip, pork, paddestoelen in alle soorten en maten, noodlesoup met 100 verschillende groenten. Mijn gehemelte kan het bijna niet meer aan en ik begin zo waar te verlangen naar een boterham met pindakaas. Deze rit was er een uit duizenden. Vandaag doen we het maar rustig aan want ik begin nu toch een beetje last te krijgen van overkill, zodat ook de geest een rustdag met koffie en de krant kan gebruiken. Ik kan haast niet wachten totdat ik weer een nederlandse krant onder ogen krijg want ik ben onwijs nieuwsgierig naar het nieuws over de aandelenmarkten in europa. Hier staan de kranten er bol van en is er sprake van een behoorlijke paniek. Totzover de berichtgeving, morgen gaan we de zuidelijke kustlijn volgen.

Een tocht gemaakt naar Philip Island, ongeveer 120 kilometer vanaf Melbourne met John en buurman Terry. Een eiland vlak voor de kust dat bekend staat om zijn kolonie van pinquins. De kleinste soort die er is. Het eiland heeft een prachtige kustlijn met grote blokken basalt die in de oceaan liggen. Dat belooft wat voor de tocht die we nog langs de kust gaan maken. Op het eiland zelf moet je rustig rijden want met enige regelmaat springt er een wallabi, een kleine kangaroosoort op de weg. Eerst een beboste streek bezocht waar de koalaberen in de bomen zitten en je de meest prachtige vogels ziet zoals de rainbow parrakeet, een parkiet of papagaaiachtige vogel met werkelijk alle kleuren van de regenboog. Onmogelijk helaas om er een echt goed te fotograferen. Het wemelt er ook van grijs-rode papagaaien en andere vreemde vogels. Ook komt er op het eiland een gevaarlijke addersoort voor maar die hebben we helaas niet gezien. Daarvoor is het waarschijnlijk nog te koud. Sowieso hebben alle ramen en deuren hier een soort hor van gaas ervoor om spinnen en slangen buiten te houden en is er de regel dat je nooit iets, zeker hout niet, van de grond raapt zonder handschoenen want dat kan dus echt gevaarlijk zijn. De temperatuur springt heen en weer. Het ene moment is het 18 graden en een uur later is het 25 graden en tegen het eind van de dag klapt de temperatuur naar beden. Je hebt af en toe bijna verschillende seizoenen in de loop van een enkele dag. In de streken met grasland zie je diepzwarte koeien, de black angus. En tussen de koeien lopen de wallabies en zie je in plaats van eksters en kievieten, witte en zwarte ibissen lopen. Een rare gewaarwording. Tegen zonsondergang komen de pinquins die soms wekenlang op zee zijn naar het strand. Eerst zie jer voorzichtig een of twee het strand op komen waarna ze ineens in golven tevoorschijn komen en ze met honderden tegelijk naar een soort duinerij waggelen waar ze nesten hebben. Ik heb nooit geweten dat ze nesten in de grond hebben. Er is een soort wandelbrug en je kunt de beesten bijna aanraken. Helaas is fotograferen of filmen hier streng verboden. Maar het is absoluut een geweldig ervaring om die beesten op 10 cm afstand voorbij te zien waggelen. We hebben heerlijk overnacht in het vakantiehuis van vrienden en zijn de volgende dag het hele eiland rondgereden om verschillende rotsformaties te bekijken. Overal zie je meeuwen nestelen. Op de terugweg het voeden van de pelikanen meegemaakt. Een restaurant aan de haven voert elke dag het visafval aan de pelikanen. Deze staan dus gewoon op de stoep te wachten en je kunt er tussen door lopen. Ik blijf me verbazen over de nabijheid van dieren hier en dat ze overal parkrangers hebben die moeite doen om je zoveel mogelijk met de dieren in kontakt te brengen. Dit was een supertocht!!!